تبلیغات
زلف پریشان - چه بخواهی چه نخواهی

دیوانه ی عشقم من و مجنون نگاهی

با گنج هنر فارغم از مالی و جاهی

گلشن دلم از منظره ی روی سپیدی

روشن شبم از شعشعه ی چشم سیاهی

با بال سخن شب همه شب ابر نوردم

گویی که نسیمی بردم چون پر کاهی

از شوق به رقص آوردم چامه ی1 نغزی

آن گونه که رقصد ز دم باد، گیاهی

گه زخم به دل می زندم پنجه ی سازی

گاهی به نوا می کشدم شور سه گاهی

ما مشعل عشقیم و کند محفل مان گرم

آتشکده ی شعر تری، شعله آهی

یعقوب زمانم من، در خلوت شب ها

گریم ز غم یوسف افتاده به چاهی

ای مدعی ای آن که به دشنام پیاپی

ما را بنوازی ز حسد گاه به گاهی

                    . . .
ای دوست برو دست به دامان خدا زن

جز او نبود ما و تو را پشت و پناهی

از مهر خداوند کلامم بدرخشید

چون در دل شب های سیه پرتو ماهی

                          . . .

مهرت به دل اندوختم و از تو گذشتم

امید تو هم بگذری از کینه الاهی

این دفتر شعرم چه بخوانی چه نخوانی

من شهره ی شهرم، چه بخواهی چه نخواهی

                                     شاعر: مهدی سهیلی (1366 ـ 1303 هـ ش)

                                     برگزیده از دفتر «اولین غم و آخرین نگاه»2                    

______________________________

1 چامه: شعر را گویند؛ در مقابل نثر كه چانه باشد.

2  مواردی كه بین ابیات علامت سه نقطه (. . .) نهاده شده به معنای حذف برخی از ابیات می باشد.




طبقه بندی: گزیده چامه های دیگران ،
برچسب ها: اشعار مهدی سهیلی، شعر سهیلی، چه بخواهی چه نخواهی،

تاریخ : چهارشنبه 16 شهریور 1390 | 08:09 ق.ظ | نویسنده : شب چراغ | نظرات

  • وبلاگ شخصی | بن تن | قالب وبلاگ