تبلیغات
زلف پریشان - کاشکی دل بی تاب مرا تاب و توان بود

کاشکی دل بی تاب مرا تاب و توان بود

فکر از اندیشه ی نانم به امان بود

از پسین روز و پسا روز نمی ترسیدم

پای در بند من ای کاش که یک لحظه دوان بود

                      شاهد مقصود به بر می کردم

                      خستگی عمر به در می کردم

دل بی تاب من ای کاش که غم خواری داشت

تن رنجور من ای کاش که طنازی داشت

زیر رگبار بلایای نفس گیر مدام

کِلک توفان زده ام کاش پناگاهی داشت

                         جام می از کف معشوق به سَر می کردم

                         خنده بر جام جم و مُلک سِکندر می کردم

مرغ وجودم در این گوشه ی تنهایی مُرد

بس که در این جام تهی باده ی پنهانی خورد

لبریز سرابم تو آبم بنما کان دیگر

دیده ام همه خون از سر بی آبی خورد

                                                                 نویسنده: شب چراغ

 




طبقه بندی: چامه های شب چراغ،
برچسب ها: غم نان، فقر انسانیت، فقر معنوی، عیار انسانیت، طلب، عشق، زندگی، روزگار،

تاریخ : چهارشنبه 27 اردیبهشت 1391 | 08:31 ق.ظ | نویسنده : شب چراغ | نظرات

  • وبلاگ شخصی | بن تن | قالب وبلاگ